ನಾನೇಕೆ ಬರೆಯಬೇಕು? ಈ ಕವಿತೆ ಕಟ್ಟುವುದು, ಹಾಡು ಬರೆಯುವುದು , ಕನಸು ಕಾಣುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಎಲ್ಲರಂತೆ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನೆ ಯಾಕಿರಬಾರದು? ತೀರಾ ಭ್ರಮೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ ? ಹೀಗೆ ಇಂಥ ನೂರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಸಲ ಕಾಡಿವೆ. ನನ್ನ ಈ ಕವಿತೆ, ಹಾಡು ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಇದ್ದು ಬಿಡಲು ತುಂಬ ಸಲ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಸೋತಿದ್ದೇನೆ.ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡೋ ಬದಲು ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಉಸಿರಾಡಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನತನಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದೇನೆ. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕುವುದು ನನಗೆ ಒಗ್ಗುವ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಡುವ ವ್ಯರ್ಥಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುವ ಅವಿವೇಕವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ನನ್ನೊಡನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ವಾಸ್ತವದೊಡನೆ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಹೀಗೆ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ನನ್ನದೇ ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆನೆ. ಕಾರಣಗಳು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ರೀತಿಯನ್ನು
ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ. ಅದು ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಗೆ ಒಂದು ಸಮಜಾಯಿಷಿ ನನ್ನಿಂದ ನನ್ನ ಸಲುವಾಗಿ.ಅಗಾಗ ಧುತ್ತೆಂದು ಎದುರಾಗೋ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ , ಬಿಡದೆ ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಈ ಕಾರಣಗಳು.ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಬದುಕ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರಿಗೆ , ಅವರ ಬಗೆಹರಿಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನಾವೇಕೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕು?
ಈ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ನಾನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ನಾನು ತುಂಬ ನನ್ನಂತೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.ಜಗತ್ತು ನನ್ನೆದುರು ಬಂದಾಗ ಥೇಟ್ ಜಗತ್ತಿನಂತೆ ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಿ,ಜಗತ್ತು ಕೈ ಬೀಸಿ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ಹೋದ ಮರುಕ್ಷಣ ನಾನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಮಗುವಾಗಿಯೋ, ಯಾವುದೋ ಕನಸಾಗಿಯೋ , ಇಷ್ಟದ ಹಾಡಿನ ಎಳೆಯಾಗಿಯೋ, ಕಾಡುವ ಮೌನವಾಗಿಯೋ ಹೀಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ; ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಗೆ ಸಹಜತೆಯ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ . ಈ ದಿನ ನಿಮಗೆ ಏನೋ ಹೇಳಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮೆದುರು ಬಂದೆ. ಆದರೆ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಮರೆತು ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಾನು ತೀರಾ ನನ್ನಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಆಗುವ ಅನಾಹುತಗಳೆಲ್ಲ ಇಂಥವೇ. ಯಾವುದೋ ಜಾಡ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟವನು ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನದೇ ದಾರಿಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ರೀತಿಗೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹೇಳ ಬಂದವನು ನಾನು. ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ.
ಕಾರಣ ೧.......
ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ನೂರು ಸಂಗತಿಗಳಿರುತ್ತವೆ ನಮ್ಮೊಡನೆ. ನಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಸಂತೋಷಗಳು, ನವಿರು ಕನಸುಗಳು , ಎಲ್ಲೋ ಎದೆಯ ಮೂಲೆಯಲಿ ಸಣ್ಣಗೆ ಇರಿಯುವ ನೋವುಗಳು ,ಹೀಗೆ ಇನ್ನು ಏನೇನೋ ಇರುತ್ತವೆ ನಮ್ಮ ಭಾವದ ಬುಟ್ಟಿಯಲಿ. ಆದರೆ ಕೇಳಲು ಕಿವಿಗಳೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಸುತ್ತ ಜಗದಲ್ಲಿ.ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅದರದೇ ಆದ ತಲೆಬಿಸಿ , ಅದರದೇ ಆದ ಹಲವು ಬಗೆಹರಿಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಕೆ ಬಾರದ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಸಂತೋಷಗಳು , ಸೆಂಟಿಮೆಂಟ್ಗಳು , ಕನಸುಗಳು ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಈ ಜಗತ್ತು ಯಾಕೆ ಕಿವಿಗೊಡಬೇಕು? .ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುವ ಕಿವಿಗಳು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕೆ ನಾವು ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಹೇಳದೆ ಇರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ . ಕಿವಿಗೊಡದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆಗ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಕಿವಿಯಾಗಬೇಕು. ಹಾಗೆ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಕಿವಿಯಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಈ ಕವಿತೆ , ಹಾಡು ಮತ್ತು ಬರಹದ ಹುಚ್ಚು .
ನಾವು ಜಗತ್ತೆಲ್ಲ ನಮ್ಮಂತೆ ಹುಚ್ಚಾದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮನ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕು ನಿಜಕ್ಕೂ ನೀರಸ . ನಮ್ಮ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ಆಗ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲ . ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮನ್ತಾಗಲಿ ಎನುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ನಮ್ಮಂತಲ್ಲದ ನಮ್ಮವರೊಡನೆ
ಅವರನ್ನು ಅವರಂತೆ ಇರಲು ಬಿಟ್ಟು ನಾವು ನಮ್ಮಂತೆ ಬದುಕಲಿಕ್ಕೆ ಈ ಕವಿತೆ , ಹಾಡು ಹಾಗು ಬರಹದ ಹುಚ್ಚು ಬೇಕು.
ಕಾರಣ ೨........
ಜಗತ್ತು ವಿಪರೀತ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟಿದೆ.ಅಪ್ಪ ಹಾಗು ಅಜ್ಜನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದುಕು ತಣ್ಣಗಿತ್ತು .ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಭೂತದ ನೆರಳು ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ . ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಪಾಡಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇದ್ದುದರಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಬದುಕು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬದುಕಿನಂತಿತ್ತು . ಈಗ ಹಾಗಿಲ್ಲ . ಬದುಕು ದೊಮ್ಬರಾಟದಂತೆ. ನಮಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನು ನಾವು ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ.ಓಡುತ್ತಿರುವ ಜಗತ್ತಿನೊಡನೆ ನಾವು ಏದುಸಿರಾಗಿ ಓಡುತ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹಿಂದೆ ಹಾಕಲೇ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ.ನಮಗೆ ಒಗ್ಗದ್ದನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ
ಮಾಡಲೇಬೇಕು.ಸಂಗೀತಗಾರನಾಗಬೇಕಾದವನು ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಆಟಗಾರನಾಗಿ ಹಲವು ಪುರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾಗಿ ಪದಕಕ್ಕೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಕೊರಳೊಡ್ಡಿ ಬೀಗಬೇಕಾದವನು ಎಲ್ಲೋ ಯಾವುದೋ ನೌಕರಿ ಹಿಡಿದು ಹತ್ತರೊಳಗೆ ಹನ್ನೊಂದಾಗುತ್ತಾನೆ.ಆಸೆಪಟ್ಟು ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಓದಿದವನು ಆರ್ಥಿಕ ಹಿಂಜರಿತದ ಬಿಸಿತಟ್ಟಿ ಕೆಲಸ ಸಿಗದೆ ಎಂ.ಬಿ. ಎ ಅಥವಾ ಇನ್ನೇನೋ ಓದಿ ಸೇಫ್ ಆಗುವ ದಾರಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ .ಇವೆಲ್ಲ ವಿಷಾದವಲ್ಲದೆ , ಹೇಸಿಗೆಯಲ್ಲದೆ , ದುರಂತವಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು? ಕೇವಲ ದುಡ್ಡು ಎಲ್ಲದರ ಮಾನದಂಡ.
ಹೀಗೆ ನಮಗೆ ಒಗ್ಗದ ಏನೇನೋ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ದುಡಿದು ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕಿ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಹಾಗು ನಮ್ಮವರನ್ನೂ ತೃಪ್ತ ರಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾ ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಆಗದ ಮಾತು. ಅಸಲಿಗೆ ಸತ್ಯ ಬೇರೆಯದೇ ಇರುತ್ತದೆ . ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತೃಪ್ತರಾಗಿ
ಇಡುವ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ ಅಷ್ಟೆ. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಬಲಿಕೊಟ್ಟು ಬದುಕುವುದು , ನಮ್ಮ ಒಳದನಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆಯೋದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಂತೆ.
ಹೀಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ ನಾನು ವಾಸ್ತವನ್ನು ಹಾಗು ನಮ್ಮವರಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವುದನ್ನೂ ದೂರ ತಳ್ಳಿ ತಪ್ಪು ಎನ್ನುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಬದುಕುವುದು ಅನಾಹುತಕಾರಿ. ಆದರೆ ತೀರಾ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಕೂರುವುದು ಇನ್ನೂ ಅನಾಹುತಕಾರಿ . ಈಗ ನೋಡಿ ನಾನು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಎಂ.ಬಿ.ಎ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಸಲುವಾಗಿ ಕವಿತೆ , ಹಾಡು , ಬರಹವನ್ನು ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ವಾಸ್ತವ ಬೆಂಬಿಡದ ಬೇತಾಳ . ಅದು ಭಯಾನಕ . ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಾಸ್ತವನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಲಕ್ಷಿಸಿ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಬಿಡಬೇಕು. ಆಗಲೇ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಕೊಂಚ ನಿರಾಳವಾಗುವುದು. ವಾಸ್ತವದೊಡನೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನೂ ನಾನು ಕಳೆದು ಕೊಳ್ಳದೆ ಬದುಕು ನಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ನನಗೆ
ಈ ಬರಹದ ಹುಚ್ಚು ಬೇಕು.
ಕಾರಣ ೩.........
ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಗೆಳೆಯರು , ನೆಂಟರು , ಮನೆಯವರು ಹೀಗೆ ನೂರು ನಂಟಿನ ನಡುವೆ ಬದುಕು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದೆ.ಅವರೆಲ್ಲ ಜೊತೆಗಿರುವಷ್ಟು ದಿನ ಬದುಕು ತಣ್ಣಗಿರುತ್ತೆ. ಕೆಲವರು ಅವರ ಬದುಕು ಮುಖ್ಯವಾದಾಗ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಿಂದ ಎದ್ದು ನಡೆದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಕಾಲದ ಸೆಳವಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.ಅವರು ಹಾಗೆ ಬದುಕಿಂದ ಮರೆಯಾದಾಗ ನಾವು ಕುಸಿದು ಕೂರುತ್ತೇವೆ.ಬದುಕು ಅಸಹನೀಯವಾಗಿ ನಾವು ಅಸಹಾಯಕರಾಗುತ್ತೇವೆ.ಹೀಗೆ ಸುತ್ತಲ ಜಗತ್ತು ಕೈ ಕೊಟ್ಟಾಗ ನಮ್ಮ ನೆರವಿಗೆ ಬರುವುದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಜಗತ್ತು. ಹಾಗೆ ಎನ್ನದೆ ಖಾಸಗಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲಿ ನಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮರಳಿ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮರಳಲಿಕ್ಕೆ ಎನಗೆ ಎನ್ನ ಬರಹದ ಸಹವಾಸ ಬೇಕು. ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ನಿರ್ವಂಚನೆಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು. ಸುತ್ತಲ ಜಗತ್ತು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಇಲ್ಲವಾದಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಂಡು ಏನೂ ಆಗಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಇದ್ದು ಬಿಡಬೇಕು. ಇಂಥ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ ಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಎನಗೆ ಎನ್ನ ಬರಹಗಳು ಬೇಕು.
ಕಾರಣ ೪.........
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಬರಹಗಾರರು ಏನೋ ಒಂದು ಬರೆಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭುವನದಾಚೆಯ ಚೈತನ್ಯದಂತೆ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಭಾಸವಾಗುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಪೆನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟ ಮರುಕ್ಷಣ ತೀರಾ ತೀರಾ ನಮ್ಮಂತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಬರೆದ ಚಿಂತನೆಗಳು, ಆದರ್ಶಗಳು,ನವಿರು ಭಾವಗಳು ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಶೋಭಾಯಮಾನವಾಗಿ ಕೂತಿರುತ್ತೆ. ಇತ್ತ ಬರಹದಾಚೆಯ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಸಣ್ಣತನಗಳ ನಡುವೆ ಸಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದಾಹರಣೆ ನಾನೇ . ಆದರೆ ನನಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಬರಹದಂತೆ ಆಗಬೇಕೆಂಬ ಆಶಯವಿದೆ .ನನ್ನ ಬರಹ ನಾನೇ ಓದುವಾಗ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡಿ ನಾನು ನಾನು ಬರೆದಂತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ದೂರಾಲೋಚನೆ ನನ್ನದು.ಹೀಗೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡು ಇನ್ನೂ ಉತ್ತಮನಾದ ನಾನಾಗಲಿಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಬರಹ ಬೇಕು.
ಕಾರಣ ೫...........
ಬರಹ ಎಂದರೆ ಎನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಬರಹವಲ್ಲ. ಬರಹವೆಂದರೆ ಅಕ್ಷರ ರೂಪದ ನಾನು. ಈ ಕವಿತೆ , ಹಾಡು ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕಲಿಕ್ಕೆ ಎನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ . ಬೆಳಕೆ ಇಲ್ಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬಹುದು .ಆದರೆ ಕನಸೇ ಇಲ್ಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪಯಣ ಸಾಧ್ಯವಾ? ಬರಹದ ಸಾಂಗತ್ಯ ತೊರೆದು ಇರಲಾರೆ , ಕನಸು ಕಾಣದೆ ಇರಲಾರೆ ಎನುವ ವಾಸ್ತವದ ಸಲುವಾಗಿ ಎನಗೆ ಎನ್ನ ಈ ಕವಿತೆಗಳೆಂಬ, ಎನ್ನ ಹಾಡುಗಳೆಂಬ ದಿವ್ಯ ಕನಸುಗಳು ಬೇಕು.ಈ ಬರಹದ ಹುಚ್ಚು ಬೇಕು ನಾನು ಸಾಮಾನ್ಯನಂತೆ ಬದುಕಲು. ನಾನು ನನ್ನಂತೆ ಇರಲು.
ಕೊನೆಯ ಕಾರಣ .......
ಈ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುವುದು ದ್ವಂದ್ವ ಹಾಗು ಗೊಂದಲಗಳ ನಡುವಿನ ಬದುಕು ಹಾಗು ಅದನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮೀರುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಏನೂ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ .ಇಂದಿನ ದಿನಮಾನದಲ್ಲಿ ಇಂಥ
ದ್ವಂದ್ವ ಹಾಗು ಗೊಂದಲಗಳ ನಡುವೆ ಜೀವನ ಸಾಗಲೇಬೇಕು. ಈ ಎಲ್ಲ ದ್ವಂದ್ವ ಹಾಗು ಗೊಂದಲಗಳ ನಡುವೆ ನಾವೆಂಬ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮಂತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಇತ್ತ ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಹಿಂಡುವ ವಾಸ್ತವ . ಅತ್ತ ಆಚೆ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯೋ ನಮ್ಮ ಕನಸುಗಳ ಒಳ ಜಗತ್ತು. ವಾಸ್ತವದ ಬಿಗಿ ಹಿಡಿತ ಅತಿಯಾಗಿ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಾಗ ಆಚೆ ದಡದ ಕನಸುಗಳ ಮಡಿಲಿಗೆ ತಲುಪಿಕೊಂಡು ಬಿಡಬೇಕು. ಕನಸುಗಳು ಭ್ರಮೆಯಾಗುವ ಸೂಚನೆ ಕಂಡಾಗ ವಾಸ್ತವದ ತೀರಕೆ ಮರಳಬೇಕು. ಹೀಗೆ ನಾವು ಆಚೆ ಈಚೆ ಹೋಗಿ ಬಂದು ಬದುಕನ್ನು ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಎನಗೆ ಎನ್ನ ಬರಹಗಳು ಬೇಕು. ಬರಹವನ್ನು ಆಚೆ ಈಚೆ ತೀರವ ತಲುಪಿಸುವ ದೋಣಿಯೋ , ಇಲ್ಲ ಸೇತುವೆಯೋ , ಅಥವಾ ಈಜುವ ಹುಮ್ಬತನಕೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯೋ ಹೀಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ನೀವು ನಿಮಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಆಗುವುದು ಮುಖ್ಯ .
ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳೂ ನಿಮ್ಮವೂ ಹೌದೆಂದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಎಷ್ಟಂದರೂ ನಾವೆಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದೇ ಮಟ್ಟದ ಹುಚ್ಚರಲ್ಲವೇ? ನನ್ನ ಪಾಡೂ ನಿಮ್ಮ ಪಾಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಧೀರ್ಘವಾಗಿ ಬರೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಎಲ್ಲಾದರೂ ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ತಿಳಿಸಿ ಪುಣ್ಯ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಿ:):)
